201 بوده است؛ پانزده سال، فقط پيامبر بوده و از سال پانزدهم به بعد هم امام و هم پيامبر بوده است. در مورد حضرت ابراهيم، نيز همين تفكيك وجود دارد. پس در آيه عهد، خداوند مى‌خواهد تبيين نمايد كه نبوت و امامت از يكديگر جدا هستند و در مواردى مى‌توانند با يكديگر جمع شوند. ¹

- نكته دوّم اينكه آيه مى‌گويد: لاٰ يَنٰالُ عَهْدِي الظّٰالِمِينَ؛ «عهد و پيمان من به ستمكاران نمى‌رسد». در فرهنگ دينى، ظلم هر نوع انحرافى است كه انسان را از مسير هدايت خداوند بيرون برد. لقمان به فرزند خود گفت: يٰا بُنَيَّ لاٰ تُشْرِكْ بِاللّٰهِ إِنَّ الشِّرْكَ لَظُلْمٌ عَظِيمٌ؛ «پسرم به خدا شرك نورز كه شرك ستمى بزرگ است». (لقمان: 13) در بسيارى از آيات هم مشتقات ظلم به كار رفته است؛ همچون: قٰالاٰ رَبَّنٰا ظَلَمْنٰا أَنْفُسَنٰا وَ إِنْ لَمْ تَغْفِرْ لَنٰا وَ تَرْحَمْنٰا لَنَكُونَنَّ مِنَ الْخٰاسِرِينَ (اعراف: 23). ظلم يعنى ارتكاب گناه و هر عملى كه خداوند از انسان نمى‌پسندد؛ رفتار و گفتارى كه با عصمت و تقوا ناسازگار باشد.