182 دارند كه متجلى در سه عرصۀ دريافت، حفظ و ابلاغ وحى است. اما خود را ملزم به پذيرش عصمت در ابعاد عادى و بشرى زندگى پيامبر (ص) يا پيامبران نمىدانند. البته ميان معصوم نبودن پيامبران در عرصههاى غير دينى و تنزل شخصيت آنها تفاوت است. اهلسنت مدّعىاند كه پيامبر اسلام (ص) و ديگر پيامبران، برترين انسانها هستند؛ هرچند در شئون غير دينى خود، معصوم نباشند. ما بر اين باوريم كه اگر ادعاهاى اهل سنت را در خصوص عصمت بپذيريم، در منابع آنان مطالبى خواهيم يافت كه خدشههايى به عصمت پيامبر (ص) و پيامبران وارد مىكند و نيز شخصيت الگويى آنان را تنزّل مىدهد.
تعريف عصمت
عصمت در لغت، به معناى نگهدارى و حفاظت است و در اصطلاح، عبارت است از ملكهاى راسخِ نفسانى كه دارنده آن، از هرگونه انحراف، يعنى گناه سهوى و عمدى، لغزش، خطا، سهو و نسيان دور است؛ خواه اين عصمت مستقيماً در وظيفه الهىاش دخالت داشته باشد و خواه در شخصيت انسانى او.
در اين تعريف، قيدهايى وجود دارد كه بايد به آن توجه كرد:
اولاً تعبير ملكه بهكار رفته است تا احوال و خواطر، از تعريف خارج شود. در انسانشناسى اسلامى، حالاتى را كه گاهى اوقات به انسان دست مىدهد و گاهى از انسان دور مىشود، به حال تعبير مىكنند؛ مشروط بر اينكه آدمى را تحت تأثير قرار دهد و اگر تحت تأثير نگذارد، از آن به خواطر ياد مىكنند؛ به عبارت ديگر، خواطر، امور معنوى گذرا هستند كه