134نيست كه هم از جهت مكّى و مدنى بودن، و هم از جهت تقدم و تأخّر، برحسب نزول مرتب شده باشد؛ در نتيجه، اشكالى ندارد كه آيه مربوط به قبل از حادثه، از نظر شمارگان، بعد از آيهاى قرار گيرد كه در خصوص حادثه و اتمام حادثه است.
آيۀ اول:
يٰا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مٰا أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَمٰا بَلَّغْتَ رِسٰالَتَهُ وَ اللّٰهُ يَعْصِمُكَ مِنَ النّٰاسِ إِنَّ اللّٰهَ لاٰ يَهْدِي الْقَوْمَ الْكٰافِرِينَ (مائده: 67)
اى پيامبر! آنچه را از طرف پروردگارت بر تو نازل شده است، كاملاً [به مردم] برسان و اگر نكنى، رسالت او را انجام ندادهاى! خداوند تو را از [خطرات احتمالى] مردم، نگاه مىدارد و خداوند، جمعيّت كافران [لجوج] را هدايت نمىكند.
دربارۀ اين آيه دو نكته وجود دارد:
يكى اينكه در قرآن كريم، خطابهايى كه با واژه رسول بهكار رفته، در خصوص جايگاه پيامبر (ص) است نه در مورد شخص او؛ براى مثال، در قرآن كريم در آياتى كه به شخص پيامبر (ص) ارتباط دارد، ضميرهاى شخصى بهكار رفته است: لِيَغْفِرَ لَكَ اللّٰهُ مٰا تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِكَ وَ مٰا تَأَخَّرَ يا أَ لَمْ نَشْرَحْ لَكَ صَدْرَكَ * وَ وَضَعْنٰا عَنْكَ وِزْرَكَ.
در اين آيات، يك امر شخصى مطرح شده است. اما آياتى كه با يٰا أَيُّهَا الرَّسُولُ و يا يٰا أَيُّهَا النَّبِيُّ شروع مىشود، مربوط به جايگاه پيامبر (ص) است؛ مانند: يٰا أَيُّهَا النَّبِيُّ إِنّٰا أَرْسَلْنٰاكَ شٰاهِداً وَ مُبَشِّراً وَ نَذِيراً * وَ دٰاعِياً إِلَى اللّٰهِ بِإِذْنِهِ وَ سِرٰاجاً مُنِيراً. در اين آيه نيز تعبير يٰا أَيُّهَا الرَّسُولُ نشان مىدهد كه