135حكمى با توجه به موقعيت پيامبرى به ايشان ابلاغ شده است: بَلِّغْ مٰا أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ .

دوم اينكه مفسران بسيارى، از جمله جلال‌الدين سيوطى در الدرالمنثور مى‌گويند: «اين آيه در حادثۀ غدير نازل شده است» (البته يكى از نقل‌هاى نزول آيه). اين بيان نشان مى‌دهد كه چون امر غدير، اهميت داشته است، پيامبر (ص) علاوه بر اينكه خود، اهميت موضوع را مى‌دانسته، خدا او را به انجام كار موظف كرده است. در واقع، اين، همان مبنايى است كه شيعه به آن قائل است: امامت به نص و ابلاغ الهى نياز دارد و قابل واگذارى به بشر و امت نيست.

آيه دوم:

الْيَوْمَ يَئِسَ الَّذِينَ . .. اَلْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَ رَضِيتُ لَكُمُ الْإِسْلاٰمَ دِيناً (مائده: 3)

امروز، كافران از [زوال] آيين شما، مأيوس شدند. بنابراين از آنها نترسيد و از [مخالفت] من بترسيد. امروز، دين شما را كامل كردم و نعمت خود را بر شما تمام نمودم و اسلام را به‌عنوان آيين [جاودان] شما پذيرفتم.

برخى مفسران از جمله سيوطى در الدرالمنثور و ابن جرير طبرى در تفسير خود (البته اين دو، روايات نزول در عرفه را نيز آورده و ترجيحسندى داده‌اند) و خطيب بغدادى و ابن عساكر در تاريخ خود، نزول اين آيه را درباره غدير دانسته‌اند. در خصوص اين آيه بايد به دو نكته توجه داشت:

يكى اينكه سخن از اكمال دين آمده است و تعبير اَلْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ