133 آنها در موضوع امامت استفاده مىكند. بايد توجه داشت كه آيات غدير، همجوار حديث غدير است. اينجا مرحلۀ انتقال از منابع قرآنى به منابع حديثى در موضوع امامت است. همانگونه كه قبلاً گفته شد، محققان شيعه درباره غدير، به سه آيه توجه كردهاند. گرچه دو مورد از آن، نقش محورى و يكى از آنها نقش فرعى دارد. نخست آيه 67 سوره مباركه مائده: يٰا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مٰا أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَمٰا بَلَّغْتَ رِسٰالَتَهُ وَ اللّٰهُ يَعْصِمُكَ مِنَ النّٰاسِ و آيه سوّم همين سوره: اَلْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَ رَضِيتُ لَكُمُ الْإِسْلاٰمَ دِيناً و آيات اول تا سوم سوره مباركه معارج: سَأَلَ سٰائِلٌ بِعَذٰابٍ وٰاقِعٍ * لِلْكٰافِرينَ لَيْسَ لَهُ دٰافِعٌ * مِنَ اللّٰهِ ذِي الْمَعٰارِجِ.
آيه سؤال كه همين بخش اخير (آيه اول تا سوم سوره معارج) است، به دو جهت، فرعى است: نخست آنكه برخى نقل كردهاند كه نضر بن حرث يا حارث درخواست كرد: «خدايا اگر جانشينى على عليه السلام براى پيامبر (ص) درست و صحيح است، عذابى بر من فرود آور»، عذاب بر او نازل شد و سنگى بر سر او خورد و او به هلاكت رسيد. اين شأن نزول را بعضى از منابع اهلسنت نقل كرده و برخى ديگر نقل نكردهاند. ولى مرتبط يا بىربط بودن نزول آيه، دخالتى در اصل واقعه غدير نخواهد داشت. دوم اينكه مستقيماً به موضوع امامت نپرداخته است.
نزول آيه 67 سوره مائده را پيش از حادثه غدير و آيه سوّم همين سوره را پس از حادثه غدير برشمردهاند. البته بر اهل دانش و خرد روشن است كه قرار دادن آيات و سورهها در قرآن توقيفى است و اينگونه