113 مىديدند؛ يعنى از باب
«حَسَناتُ الابرار سيئاتُ المقربين» 1؛ «نيكىهاى خوبان گناهان مقربان است» خود را نسبت به آنچه بايد به مقام ربوبى تقديم و عرضه كنند، ناقص و گناهكار مىديدند. از اين جهت، گناه در مفهوم و در مقام آنها، به مفهوم گناه در مقام ساير انسانها نيست. بلكه به معناى كاستى نسبت به مقام مطلق حضرت معبود است. پس اين عبارات، دليلى بر نقض برداشت عصمت از آيه نخواهد بود.
اشكال سوم
در قرآن آيههايى مانند آيه بشارت ملائكه به حضرت ابراهيم و همسرش ساره هست كه عبارت اهلبيت در آنها آمده، ولى به معناى همۀ افراد خانواده بهخصوص زنان و همسران فرد است؛ چرا آيه تطهير شامل همسران پيامبر نشود؟
پاسخ: در قرآن كريم عبارت اهل بيت دوبار به كار رفته است. يكى همين آيهاى است كه اشاره شد و ديگرى آيه 33 سوره احزاب. نكتهاى كه بايد به ياد داشت اينكه اين واژه، تأسيسى است. اينكه مىگوييم واژه تأسيسى، ازاينروست كه در قرآن كريم، براى خانواده و نسل، واژۀ ذريه به كار رفته است، اما از زمان نزول قرآن، واژه اهلبيت به افراد معينى اختصاص پيدا مىكند؛ به همين سبب، در كتابهاى اهلسنت، رواياتى را كه از طريق شيعه نقل شده است
«مارُوي عن اهل البيت» مىگويند؛ مثلاً آلوسى وقتى در تفسير خود نظريهاى - بهويژه نظر قابل اعتنايى - را نقل كند، مىگويد: «كذا روي عن اهل البيت»؛ «اينگونه از اهلبيت نقل شده است». به ديگر سخن، اگرچه