208قرار داده است؛ از جمله در قرآن و عسل و نيز در خاك كربلا. روايات شيعه و سنى نيز گوياى اين است كه شفا، تنها به دست خداوند است و اوست كه شفا را در آنچه بخواهد قرار مى‌دهد؛ براى نمونه، بخارى در صحيح خود از عايشه نقل كرده است:

أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه و آله كَانَ يُعَوِّذُ بَعْضَ أَهْلِهِ يَمْسَحُ بِيَدِهِ الْيُمْنَي، وَ يَقُولُ: اللَّهُمَّ رَبَّ النَّاسِ، أَذْهِبْ الْبَاسَ اشْفِهِ وَ أَنْتَ الشَّافِي، لَا شِفَاءَ إِلَّا شِفَاؤُكَ، شِفَاءً لَا يُغَادِرُ سَقَمًا. ¹

پيامبر خدا(ص) بعضى از اهل خود را براى تعويذ با دست راست خود مسح مى‌كرد و مى‌فرمود: «خداوندا! اى پروردگار مردم! درد را از او ببر و شفايش ده و تو شفا دهنده‌اى و شفايى جز شفاى تو نيست، شفايى كه ترك نمى‌كند هيچ بيمارى را.

از جمله امورى كه خداوند، شفا را در آن قرار داده، تربت كربلاى حسينى است. رواياتى كه از طريق اهل‌بيت(عليهم السلام) در اين‌باره وارد شده است، مستفيض، بلكه در حد تواتر است، تا آنجا كه برخى علما بر اين سخن ادعاى اجماع كرده‌اند:

أجمع الأصحاب على الاستشفاء بالتربة الحسينية صلوات الله على مشرفها، وعلى أفضلية التسبيح بها وبذلك أخبار متواترة. ²

تمام علما اجماع كرده‌اند، بر جواز خوردن تربت امام حسين(ع) به منظور شفا گرفتن و همچنين بر استحباب درست كردن تسبيح از آن و رواياتى كه اين مطلب را ثابت مى‌كند نيز متواتر است.

شيخ حر عاملى، در كتاب الفصول المهمه در باب «أن التربة الحسينيه شفاء من كل داء»، مى‌نويسد: «من مى‌گويم احاديث وارده در اين زمينه، بسيار زياد است». ³

از جمله رواياتى كه در جواز خوردن تربت كربلا وارد شده، اين روايت است: