123بر زبان جارى سازى. بر همين اساس، مىگويند حضرت چگونه توانسته در نماز اين جمله را ادا كند كه انگشتر خود را در راه خدا انفاق مىكنم؟!
در پاسخ به اين پندار نادرست، بايد گفت كه توجه به انجام كارى براى خدا و نزديكى به او در صدق نيت كافى است. نيت در عبادتها، همچون نيت در كارهاى معمولى، مانند: آب خوردن، نشستن و برخاستن است. حتى لازم نيست از قلب بگذرانيم تا چه رسد كه بخواهيم به زبان بياوريم.
ب) اگر به اشكالى كه شبههكننده وارد كرده، خوب دقت كنيم، مشخص مىشود كه در واقع، اين اشكال به خداوند متعال است؛ زيرا در مقامى كه خدا كسى را كه در حال ركوع زكات مىدهد، مدح و ستايش كرده، اشكال كرده است. بنابراين يا اين عمل (انفاق در حال ركوع) اتفاق نيفتاده است يا خداوند متعال - نعوذ بالله - اشتباه مىكند؟!
ج) آيا تداخل بين عبادتها امكانپذير نيست؟ براى نمونه، آيا در حال نگاهكردن به كعبه - كه عبادت است - نمىتوان «سبحانالله» يا ذكر ديگرى گفت؟! بنابراين، چه اشكالى دارد كه اميرمؤمنان(ع) دو عبادت را در يك زمان انجام داده باشد و خداوند نيز آن را تأييد و ستايش كرده باشد.
د) در نگاه عرفانى، شايسته است كه گفته شود برخى از اولياى خدا به مقام «جمعالجمعى» مىرسند كه مىتوانند در آن واحد، كارهاى متعدد و جمعناپذير را انجام دهند. آنها مظهر اين اسم ذات بارى شدهاند
:«يَا مَنْ لَا يَشْغَلُهُ شَيْءٌ عَنْ شَىْءٍ وَ لَا سَمْعٌ عَنْ سَمْعٍ وَ ...».
5. اين ادعا كه معناى ركوع در آيه قرآن، به اوج ذلت اشاره دارد نيز صحيح نيست؛ زيرا:
الف) عدول از ظاهر لفظ دليل مىخواهد و اينجا هيچ دليل لفظى وجود ندارد.
ب) از دهها روايت شأن نزول برمىآيد كه در واقع، اين قضيه در خارج اتفاق افتاده و اميرمؤمنان(ع) در حال نماز و در ركوع، صدقه داده است. بنابراين، قرينه قطعى، برخلاف ادعاى اينان وجود دارد.