122ركوع صدقه داد. پيامبر(ص) از سائل پرسيد: «اين انگشتر را چه كسى به تو بخشيده است؟» گفت: «آن شخصى كه در حال ركوع است». آنگاه خداوند اين آيه را نازل كرد: "إِنَّمٰا وَلِيُّكُمُ اللّٰهُ وَ رَسُولُهُ". (مائده:55)
البته سيوطى اين حديث را از چند طريق ديگر نيز نقل كرده است.
2. اين ادعا كه حضرت على(ع) از لحاظ اقتصادى بسيار فقير بوده، صحيح نيست؛ زيرا:
الف) سوره مائده در سال نهم و دهم نازل شده و در اين هنگام، اميرمؤمنان(ع) نيز همانند ساير مسلمانان از نظر اقتصادى وضع نسبتاً مناسبى داشته است.
ب) براى انفاقكردن لازم نيست كه انسان ثروتمند باشد، بلكه برعكس افراد فقير بيشتر از ثروتمندان زمينه دارند تا اهل صدقه و انفاق باشند.
ج) حضرت على(ع) به نص آيه قرآن، انگشتر خود را بخشيد و اين امر، مستلزم دارايى بسيار نيست. ممكن است انگشتر به عنوان غنيمت در يكى از جنگها به دست حضرت رسيده باشد و آنگاه ايشان خواسته باشد آن را در راه خدا انفاق كند.
د) در اينجا، زكات به معناى صدقه و انفاق مالى است، نه زكات مصطلح؛ زيرا زكات مصطلح، اول اينكه تنها به نُه چيز تعلق مىگيرد؛ دوم آنكه، هر يك نصاب خاصى دارد و سوم اينكه، لازم نيست در حال ركوع پرداخت شود.
در قرآن نيز زكات به اين معنا به كار رفته است؛ چنانكه در بسيارى از آيههاى مكى در كنار اقامه نماز، به دادن زكات امر شده است. درحالىكه در مكه، دادن زكات واجب نبوده و در سال دوم هجرى در مدينه واجب شده است. بر اين اساس، بايد گفت بيشتر موارد استعمال زكات در قرآن، به هر نوع انفاق مالى - اعم از واجب و مستحب - اطلاق مىشود.
4. اين ادعا كه نيت نماز، با نيت زكات قابل جمع نيست هم صحيح نيست؛ زيرا:
الف) چنين ادعايى بر اين پندار تكيه دارد كه هنگام نيت، بايد آنچه قصد كردهاى را