152را از دور مسلم پراكندهكنند. 1 همچنين هنگامى كه عبدالله بن مطيع در سال 66ه.ق به وسيله طرفداران مختار در قصر محاصره شد، از اين در فرار كرد. نيز در تاريخ چنين آمده است كه عبدالله از اين در به خانه ابوموسى اشعرى رفت. 2 با توجه به اينكه خانه ابوموسى در سمت شرق قصر قرار داشته، درمىيابيم كه اين در در سمت شرق قصر قرار داشته است و اين با نقل تاريخى اول نيز سازگار است؛ زيرا طرفداران مسلم در كنار درِ اصلى قصر كه در سمت غرب آن قرار داشت، اجتماع كرده بودند. 3
3. گنبد بزرگى در بالاى قصر وجود داشته است كه به آن «طَمار» مىگفتند. طمار به معناى مكان مرتفع است. عبيدالله بن زياد دستور داد تا مسلم را در اين مكان گردن زدند. اين گنبد نزديك درِ اصلى و در سمت «رحبة على(عليه السلام)»، يعنى در سمت غرب قصر قرار داشته است. 4
ب) دارالاماره از منظر حفارىهاى باستانشناسى
اواخر نيمه اول قرن بيستم ميلادى و اوايل نيمه دوم اين قرن، در چند نوبت حفارىهايى در محل قصر صورت گرفت و نتايج جالبى به دست آمد. 5 بعضى بر اين عقيدهاند كه مىتوان نتايج اين حفارىها را منطبق بر قصر زياد دانست؛ زيرا پس از زياد، بنىعباس، جز مرمّت و تزيين و تعمير قصر، كارى روى قصر انجام ندادند. 6 (نقشه شماره 15)
بههر حال، نتايج اين حفارىها را مىتوان در موارد زير خلاصه كرد: