150محلّى را به عنوان خانه، محل كار و نگهدارى اموال بيت‌المال در نظر گرفت. چنان‌كه پيش از اين گفته شد، پس از دستبرد به بيت‌المال، مسجد به سمت جنوب پيشروى كرده و قصر و مسجد به هم متصل شدند. بنابراين در اين هنگام قصر از جانب جنوب غربى به مسجد جامع و از ناحيه جنوب شرقى به بازارها و از سمت شرق به «آرى» و از ناحيه شمال به محلات كوفه و از طرف غرب به رحبه محدود مى‌شد. ¹

معمار اين خانه، «روزبه»، پسر «بوذرجمهور»، يعنى همان معمار مسجد جامع بود كه معمارى ايرانى و از شهر همدان بود. ² ساختمان قصر از آجر بنا شده و آجر آن از ساختمان‌هاى بلند حكومتى و شخصى شهر حيره تأمين شده بود. ³ از منابع تاريخى چنين برمى‌آيد كه اين خانه از سطح عمومى خانه‌هاى كوفه بسيار فراتر بوده؛ زيرا مردم در همان زمان از آن با عنوان «قصر سعد» ياد مى‌كردند. ⁴ در بعضى از نوشته‌ها اين خانه، خانه‌اى كنگره‌دار معرفى شده است. اين قصر درِ چوبى مجللى داشته كه احتمالاً از مدائن به آنجا منتقل كرده بودند. ⁵

عمر بن خطاب هنگام شنيدن اوصاف قصر كه در آن زمان نسبتاً مجلل بود، آن را «قصر خَبال» ناميد ⁶؛ يعنى قصرى كه به سبب تجملاتى كه در آن به كار رفته بود، يا از روى ديوانگى ساخته شده است و يا انسان را به تباهى و نقصان مى‌كشاند. خبال در لغت به معناى ديوانگى و تباهى و نقصان است. ⁷ حضرت على(عليه السلام) نيز هنگام ورود به كوفه در سال 36ه.ق از اين قصر نيز با همين عنوان يادفرمود. ⁸