128- ستونهاى مسجد از كوههاى «اهواز» آورده شده و درون آنها سوراخ گرديده و با سرب و ميلههاى آهنى پر شده و در شبستان مسجد بهكار رفته است. 1 (تصوير شماره18) ارتفاع ستونها حدود سى ذراع (بيش از پانزده متر) بوده است. 2
- طاق مسجد از سادگى در آمده و به طاقهاى برجسته ساختمانهاى مجلّل ايرانى مانند طاقمدائن شباهتى يافته است. 3
در روايتى مربوط به زمان «مسلم» و «عبيدالله»، از «تخاتخ مسجد»؛ «تختههاى مسجد» سخن به ميان آمده است كه بر وجود تخته در طاق دلالت مىكند. 4
- در دو طرف شبستان، دهليزهاى جانبى (مُجَنَّبات) وجود داشت. 5 «ابن جبير» كه در سال 500ه.ق از مسجد ديدار كرده است، مىگويد: «مسجد هفت بِلاط (دهليز جانبى \طاقنما) دارد كه پنج تاى آن در جانب قبله (روبهروى آن) و دو مورد ديگر در دو طرف شرق و غرب مىباشد». 6
- «زياد» به جهت ترس از ترور و نيز به جهت رهايى از سنگاندازىهاى مردم، براى خود در سمت قبله در جايگاه محراب، مقصورهاى بنا نمود كه او را از صفوف نمازگزاران جدا مىكرد و احتمال ترور را به حداقل مىرساند. 7
- «زياد» ديوارهاى بلندى براى صحن مسجد بنا نمود. 8
- كف صحن را تماماً از ريگ فرش نمود و توجيه او اين بود كه مردم هنگام برآمدن از سجود، براى زدودن خاك كف دست خود، آن را فوت مىكنند و به مرور زمان ممكن است، اين عمل به عنوان سنت در نماز محسوب شود. 9