244همين معنا در منابع اهل‌سنت در توجيه آيات رجم كه عمر به‌آن اعتقاد داشت و آيات رضاع كه عايشه آن را نقل كرده، ولى در قرآن نيست، وجود دارد، ابن‌قتيبه آنها را از امور دين مى‌داند نَه قرآن، و مثال‌هايى كه قرآن نيست ولى وحى هست، حرمت نكاح عمّه و خاله و قطع دست دزد به‌خاطرسرقت رُبع دينار و... را مى‌آورد ¹. محقق ديگر اهل‌سنت، آيات رجم و رضاع را، حكم شرعى مى‌داند كه بر پيامبر وحى شد، نه قرآن ²، ابن‌حزم هم همين حرف را مى‌زند ³.

بنابراين، امام(ع) طبق روايت كلينى آنچه بر پيامبر(ص) به‌عنوان وحى نازل شده اعم از قرآن و غير قرآن (امور دينى يا احكام شرعى و...) به‌هفده‌هزار مورد خواهد رسيد و اين نه‌تنها تحريف نيست كه دانشى است فوق دانش انسان‌هاى عادى.

3. سه قسم بودن وحي: از نگاه دانشمندان اهل‌سنت «وحى» به‌سه قسم قابل تقسيم است:

قرآن ؛ وحى با لفظ و معناى آن همراه با اعجاز و تعبد به‌تلاوت آن؛

احاديث قدسى ؛ وحى شدن لفظ و معنا و بدون تعبّد به‌تلاوت آن؛

احاديث نبوى؛ وحى شدن معنا بدون لفظ‌آن؛ زيرا قرآن فرمود: وَ مٰا يَنْطِقُ عَنِ الْهَوىٰ إِنْ هُوَ إِلاّٰ وَحْيٌ يُوحىٰ (نجم: 3-) ⁴؛ براساس اين ديدگاه آنچه برپيامبر(ص) وحى شده به‌بيش از 17هزار مورد خواهد رسيد و مقصود امام(ع) مجموعه‌اى از قرآن و احاديث قدسى و روايات صحيحه نبوى خواهد بود.

4. تكرار نزول آيات: سيوطى با تصريح به‌اينكه گروهى از قدما و متأخران، به‌صراحت گفته‌اند كه قرآن مكرّر نازل شده است، و هدف از تكرار نزول را يادآورى، موعظه، تعظيم و حراست از فراموش‌شدن آن، ذكر مى‌كنند، و برخى از سُور را نام