173آنچه اشاره شد ديدگاه‌هاى جمعى از نخبگان تأثيرگذار شيعه بود ¹، كه به‌منظور نكات زير، عرضه شد:

1. قايل به عدم تحريف جز چهار نفر!؛ گروهى از نويسندگان وهابى، تنها به‌اتّهام نمودن شيعه به‌تحريف اكتفا نكرده‌اند، بلكه افتراى ديگرى را نيز به‌شيعه نسبت داده‌اند؛ مؤلف كتاب « الشّيعة والقرآن » بعد از نام بردن 4 نفر از شخصيت‌هاى شيعه ² كه يكى از آنها را سيدمرتضى (م406ق) مؤلف نهج‌البلاغه نام مى‌برد! ³ مى‌گويد: «با تتبّعى كه در كتاب‌هاى حديثى، تفسيرى و اعتقادى اماميه انجام دادم، از نيمه قرن چهارم تا قرن ششم جز اين چهار نفر، كه پنجمى هم ندارد، كسى قايل به‌عدم تحريف قرآن نيست» ⁴.

نويسنده‌اى ديگر ضمن تكرارخطاهاى وى درمورد شريف‌المرتضى، با تقليد از او و بدون كاوِش نسبت به‌ديدگاهِ شيعه مى‌گويد: « بعد أن عَرَفنا أنَّه لا يُوجَد مِن علماء الشّيعة القدامي عَلَى كَثرَتهم مَن لم يقُل بالتّحريف غيرهؤلاء الاربعة ...» ⁵.

قفارى، همان سخن را تكرار مى‌كند ⁶. همين نويسنده از ميان فقها و علماى متأخر و معاصر مكتب اهل بيت، تنها به‌محمد حسين آل كاشف الغطاء(م1373ق)، در كتاب