481
استطراد
اول خلفاى بغداديه كه سلاله آنها به عباس بن عبدالمطلب منتهى مى‌شود، ابوالعباس سفاح بن محمد بن على بن عبدالله بن عباس و آخر آنها مستعصم‌بالله عبدالله بن مستنصر بالله منصور بن ظاهر بالله محمد است.
عبدالله بن سفاح در ربيع‌الاول سال يكصد و سى و دوم هجرت به تخت خلافت جلوس كرده و پانصد و بيست و چهار سال بعد از آن بغداد را هلاكو تصرف كرده، مستعصم را مقتول ساخت و در سال ششصد و پنجاه و ششم هجرت، حكم خلافت بغداديان به آخر رسيد.
پس از قتل مستعصم امر جليل خلافت باز در عهده عباسيان باقى بوده و به مصر قاهره منتقل گرديد، يعنى در عصر ملك صلاح‌الدين ايوبى مصريان به آراى علما از آل عباس به الناصر لدين الله بيعت كردند، روايت كنند در بغداد با عبدالله سفاح الى مستعصم سى و هفت نفر و در مصر الى زمان انقراض عباسيان چهل و هشت نفر شرف‌افزاى ديهيم خلافت بوده‌اند، چون مدت خلافت عباسيانى كه در مصر خلافت كرده‌اند به‌سال دويست و شصت و چهارم رسيد، شعار خلافت با تبركات سنيه از طرف عبدالرحيم عباسى كه در امر خطير خلافت مصر سريرآرا بود، در سال نهصد و بيست و يك هجرى به سلطان سليم خان تسليم شده است و از آن تاريخ به سلاطين عثمانى خليفه اطلاق مى‌شود.