471نمودند كه مردم را به هيجان آورده و فسادى واقع نمايند، ولى چون هواخواه و طرفدارى براى خود نديدند بالضروره اختيار سكوت نمودند.
اين عمارت روز سه‌شنبه سيم يا بيست و هفتم شهر رجب‌المرجب سال شصت و چهار به حد ختام رسيده است.
روزى كه كار به كلى تمام شد، عبدالله زبير با عموم اهالى مكه على طريق‌العمره به موقع تنعيم رفته، به شخصه يكصد نفر شتر ذبح و قربان نمود و كسانى هم كه در رفاقت او بودند، على‌العموم مناسب قدرت خودشان ذبح قرابين 1 نموده و عيد گرفتند. اين عمره در ميان مردم به عمرةالاكمه و عمره رجبيه متعارف و مشهور بوده، حتى اهالى مكه تا زمان‌هاى نزديك، هر سال روز بيست و هفتم رجب به قصد و نيت عمره به وادى تنعيم رفته، قربانى مى‌كردند و چند شب در مدفن عبدالله بن عمر كه در راه عمره است مانده، ابراز مراسم مسرت و شادمانى مى‌كردند. اگرچه در اين عصر ما نيز بدان صوب 2 عزيمت كرده و تفرج مى‌نمايند وليكن او را عمره رجبيه نمى‌نامند. الحال عادت اينكه روز بيست و هفتم رجب به عمره رفته و قربانى كنند به كلى متروك گرديده است. اگرچه هرسال به آن موقع رفته و يك تفرج عمومى مى‌كنند وليكن اين تفرج منحصر به اواخر شهر صفرالمظفر هر سال است.
مع‌مافيه اين نيز يك تفرج بسيار مطنطن 3 باشكوه بوده، اكثر اهالى به مدفن ميمونه كه از زوجات حضرت رسول است و در موقع سرف نام واقع است رفته، دوشب در آنجا اقامت و ايفاى مراسم زيارت كرده، پس از آن به ارض صفاافزاى ارض زاهر عودت نموده، مدتى هم در آنجا گذرانده و اين تفرج در مقام عمرةالاكمه مى‌گذارند.