396
ظهور آيين بت‌پرستى در ميان احفاد بنى‌اسماعيل
احفاد بنى‌اسماعيل كه در كعبه معظمه متوطن بودند، زمانى‌كه اكثريت پيدا نموده و مقتضى شد كه به اطراف و نواحى بلاد منتشر شوند بعضى از آنها به مداين شام و برخى به نواحى يمن نقل و هجرت نمودند و در اثناى هجرت از حرم شريف، براى تبرك هريك سنگى برداشته و به هرجايى كه سُكنى گرفتند آنان را در مواقع رفيعه گذاشته و آنها را تعظيم و تكريم مى‌نمودند.
چون اين مهاجرين وفات كردند اولاد آنها گفتند احجارى كه بايد آنها را مكرم و معظم شمرد لازم نيست از حريم حرم شريف برداشته شود، بلكه بايد هرگونه سنگى را كه نظر و رغبت انسان را به‌طرف خود جلب مى‌نمايد اعتبار و اعتقاد نمود. بناءً عليه احجارى را كه مى‌پسنديدند تعظيم و تكريم فرموده و آيندگان بعد نيز شروع نمودند كه احجار مذكوره را طواف و زيارت نمايند.
شيطان لعين چون ديد كه در آنها قابليت و استعداد قبول بت‌پرستى موجود است ايشان را گفت: از اينكه به احجار و سنگ‌هاى بى‌زينت و ساده عبادت نماييد بهتر و اولى آن است كه اصنام مزين و مصور را پرستش و ستايش كنيد، ناچار اصنام خمسه سالف‌الذكر را تصوير نموده و به‌واسطه عمرو بن لحى صناديد قبايل را، به پرستش اوثان شوق و تحريص نموده و آنان نيز مقالات و گفته‌هاى شيطان را حسن تلقى و قبول نموده، به عبادت اصنام شروع نموده، از مطالعه و قرائت صحف جليله ابراهيم صرف‌نظر نموده و بت‌پرست شدند.