397
كسانى كه از بنواسماعيل قبل از همه بت‌پرستى را قبول كردند
از بنواسماعيل اول كسى كه پرستش اوثان را قبول كرد هذيل بن مدركة بن الياس‌بن مضر است. اين مرد سواع‌نام، صنم را معبود اتخاذ كرده، افراد قبيله خود را در موقعى كه در سه ميل مسافه مكه معظمه توطن كرده بودند، به پرستش اصنام اجبار نموده و افراد قبيله مرقومه را به دلالت هذيل الى زمان سعادت حضرت رسول به عبادت سواع مذكور مجبور نمود. عمرو بن عاص سال هشتم هجرت نبويه بتكده هذيل را هدم و خراب كرده و به تقديم حسن خدمت سرافراز و كامياب گرديد.
در عصر سعادت، بنى‌سليم نيز بتى به‌نام سواع داشتند كه سدانت او به عهده غادى‌بن عبدالعزى محول و موكول بود. روزى كه غادى بن عبدالعزى در نزد صنم مذكور مى‌نشست، دو روباه بالاى صنمى كه جماعت قبيله بنى‌سليم اله خود اتخاذ كرده بودند درآمده و پاهاى خود را برداشته از سر تا پاى صنم مزبور را تبوّل نموده و آن‌چنان بت بزرگ را ملوث ساختند.
غادى چون اين حال را مشاهده نمود اين بيت را كه:
اَرَبّ يَبُولُ الثُّعلبانُ بِرَأسه
لَقَد ذَلَّ مَن بَالَتْ عَلَيْه الثَّعالبُ
انشاد نموده و به افراد قبيله بنوسليم خطاب كرده و گفت: به حق خدايى كه اين صنم به نفع و ضرر و منع و اعطا قادر نيست. پس از آن سواع را شكسته و به مدينه منوره عزيمت و در حضور حضرت ختمى مآب قبول اسلام نمود. زمانى‌كه غادى به شرف حضور فخر كائنات مشرف شد، حضرت رسالت‌مآب اسم او را به ارشد بن عبدربه تبديل فرموده و او را به اين اسم ناميدند.
از كسانى‌كه ترك دين خداى متعال نموده و به پرستش اصنام راه ضلالت پيمود، بزرگ قبيله قضاعه كلب بن وبرة بن تغلب بن حلوان بن عمران بن الحاف بن قضاعه است. رجال قبيله مذكوره در بلده دومةالجندل سكنى نموده تا حلول سال مذكور به موجب انتخاب كلب بن وبرة به صنم وُدنام عبادت مى‌نمودند. چنان‌كه در فوق مذكور