365
وضع دخول عادت بتپرستى به خاك تابناك حجاز
زمانى كه قبايلى كه در حوالى كعبةالله اختيار توطن نموده بودند و از احجار و اشجار هريك بتى ساخته و او را معبود خود قرار داده و به پرستش اصنام اشتغال داشتند شاپور بن اردشير، سلطان عصر بوده و عمرو بن لحى بن قمعة بن خندف نيز حكمران خطّه مقدسه حجاز بود. اگرچه امام راشطى عمرو بن لحى بن قمعه را از نسل يزد بن كهلان بن سباء پسر حارث بن عمرو مزيقيا بن عمرو ماءالسماء بن القطريف بن امرئالقيس بن ثعلبى بن مازن بن ازد را منتهاى نسب افراد قبايل بنىخزاعه نوشته است وليكن بعضى از علماى انساب روايتى را كه از راشطى منقول بوده و سلسله نسب عمرو را به الياس بن مضر ايصال داشتهاند رد و جرح نموده و گفتهاند كه اين روايت براى كسانى است كه معتقد آناند كه خزاعه از اهل يمن است.
در حقيقت زمانىكه قمعة بن خندف وفات نمود زوجه او كه لحى را حامله بود به ازدواج حارث بن عمرو مزيقيا درآمده و پس از مدتى لحى را توليد نموده و از اينجهت لحى در آغوش تربيت حارث نشو و نما يافته و به او نسبت داده شده است.
به اين تقدير لحى ناپسرى حارث بن عمرو مزيقيا و پسر قمعة بن الياس بن مضر خواهد بود. لهذا قول ثانى بهقول اول ترجيح دارد.
اسم لحى بن قمعه ربيعه و اسم پدرى والده پدر او قمعه ليلى بنت حلوان بن عمرانبن الحان بن قضاعه است كه زوج او الياس بن مضر است. وجه اطلاق خندف