59
بَاعَدتَ بَينَ المَشرِق وَ المَغربِ. 1
بار الها خطاهاى مرا با آب يخ [ذوب شده] و سرد بشوى و قلبم را از خطاهايم پاك گردان؛ چنانكه لباس سفيد از آلودگى پاك است و بين من و خطاهايم آنچنان فاصله بينداز كه بين مشرق و مغرب فاصله است.
در اين روايت از خداوند خواسته شده است كه خطا را از قلب انسان پاك و دور كند. بهكاربردن ماده نقاء (پاكى) در اين دعا، كه مقابل خطاست، نشان مىدهد كه خطا از نوعى پليدى برخوردار است.
ممكن است گفته شود مراد از خطا در اين روايت، گناه است. در پاسخ بايد گفت هرچند خطا در مورد گناه، فراوان به كار رفته است، لكن با توجه به واژه «خطاياى» كه جمع و بدون هيچ قيدى است، مىتوان گفت شامل خطاى در فكر و رفتارهاى غيرعمدى نيز مىشود و قرينهاى نيست كه آن را به گناه اختصاص دهد.
2. برخى از مفسران اهل سنت نيز رجس و پليد بودن خطا را پذيرفتهاند و واژه رجس در آيه تطهير را شامل خطا دانستهاند. سيوطى، از مفسران نامى اهلسنت، در ذيل آيه چنين مىگويد: «كسانى كه معتقدند اجماع «اهلبيت» حجت است، به اين آيه استدلال كردهاند». سپس در ادامه مىافزايد: «زيرا خطا، رجس است و رجس از اهلبيت نفى شده است». 2 جمله اخير يا سخن خود سيوطى است كه در بيان