53سپس در ادامه از مخالفان تعجب كرده و اضافه نموده است: «چقدر آنان غريب و ناآشنا رفتار كردند كه اجماع كسانى كه خداى متعال آنان را از خطا و لغزش منزه ساخته... معتبر و حجت ندانستهاند». 1
براى بيان چگونگى دلالت آيه بر عصمت از خطا، ذكر دو نكته لازم است:
1. روشن شد واژه رجس كه معادل آن در زبان فارسى «پليدى» است، وصف اشيائى قرار مىگيرد كه مورد تنفر است. راغب اين معنا را چنين بيان مىكند و مىافزايد: شىء كه به رجس توصيف مىشود، ممكن است از نظر طبع آدمى يا عقل و يا شرع، پليد باشد. همچنين ممكن است از نظر بيش از يكى از آنها پليد باشد. 2
از آنجا كه اشياء يا رفتارهايى كه زشت است مورد تنفر طبع، عقل يا شرع است، برخى از اهل لغت دستهاى از اشياى پليد را اعمال و اشياى قبيح دانستهاند. «ابنمنظور» از «زجاج» نقل كرده كه وى چنين گفت: «زمانى كه فردى عمل قبيح و زشتى مرتكب شود، درباره او گفته مىشود: رجس گشت». خود وى نيز چنين اضافه مىكند: «گاهى از عمل حرام، رفتار قبيح و زشت، عذاب و... به رجس و پليدى تعبير مىشود». 3 كه رفتار زشت را در رديف اشياى پليد و رجس ذكر مىكند. برخى مفسران نيز به اين نكته اشاره كردهاند؛ «نيشابورى» در معناى رجس مىگويد: «رجس در اصل، عمل قبيح و زشت و پليد