160
شبهه پنجم: تشريعى بودن اراده در آيه تطهير و شواهد آن
نويسنده در پايان كتاب، شبهه ديگرى را دليل چهارم خود قرار مىدهد و مىگويد: «از جمله دلايلى كه نشان مىدهد آيه تطهير بر عصمت كسى دلالت نمىكند، اين است كه ارادهاى كه در اين آيه آمده، تشريعى است، نه تقديرى و تكوينى».
بحث درباره اينكه اراده در آيه، تكوينى است يا تشريعى در بخش دوم مطرح شد و با شواهد و قرائن ثابت شد كه اراده در آيه تكوينى است. ازاينرو در اينجا فقط شواهد نويسنده را بر تشريعى بودن اراده بررسى مىكنيم. اين شواهد عبارتاند از:
1. الفاظ آيه
شاهد نخست نويسنده اين است كه اصل در لفظ «يريد»، اراده تشريعى است؛ زيرا مشابه اين آيه، در قرآن وجود دارد كه در مورد اراده تشريعى است.
منظور نويسنده از مشابه اين آيه، آيه 6 سوره مائده است كه خداوند مىفرمايد:
« مٰا يُرِيدُ اللّٰهُ لِيَجْعَلَ عَلَيْكُمْ مِنْ حَرَجٍ وَ لٰكِنْ يُرِيدُ لِيُطَهِّرَكُمْ »
خداوند نمىخواهد شما را در تنگنا قرار دهد، بلكه مىخواهد شما را پاك سازد.
در اين آيه نيز همانند آيه تطهير، اراده به طهارت تعلق گرفته است. پس همانگونه كه اراده در اين آيه تشريعى است، اراده در آيه تطهير نيز تشريعى است.