159فاطمه عليها السلام براى ماههاى متوالى. همچنين در روشى آميخته از گفتار و رفتار، خواص خود را در حديث كساء، كه سبب نزول آيه را تشكيل مىدهند، معين ساخت. آن حضرت پس از قرار دادن حضرت على عليه السلام ، فاطمه، حسن و حسين عليهم السلام زير عباى خود، براى آنان دعا كرد و دعاى خود را با جملهاى آغاز فرمود كه به خوبى نشان مىدهد خواص آن حضرت منحصر در اين چهار نفرند. حضرت فرمود:
«اللَّهُمَّ هولاءِ اهلُبَيتي وَ خَاصَّتي» 1؛ «بار الها! اينان اهلبيت و خواص مناند». اگر اهلبيت آن حضرت، آلجعفر، آلعباس، آلعقيل، آلعلى عليه السلام و دختران آن حضرت بودند، بايد حضرت مىفرمود:
«اَللَّهُمَّ هَؤُلاءِ مِنْ اهلبيتي وَ خاصَّتي»؛ زيرا براساس قواعد ادبى، اگر آلعبا تنها بخشى از اهلبيت بودند، بايد از حرف «مِنْ» در زبان عربى و از حرف «از» در زبان فارسى استفاده مىشد و حضرت در دعاى خود مىفرمود: «بار الها! آنان از اهلبيت مناند». نه اينكه گفته شود: «بار الها! آنان اهلبيت مناند». بنابراين از اينكه پيامبر (ص) عنوان «اهلالبيت» را بدون حرف «مِنْ» به كار برده است، معلوم مىشود فقط چهارتن از خويشاوندان حضرت، اهلبيت و خواص آن حضرتاند.
البته حصرى كه از جمله ياد شده در حديث كساء و ديگر روايات استفاده مىشود، حصر اضافى است؛ به اين معنا كه واژه اهلبيت، هنگام نزول آيه همان چهار نفر را و بعد از آن، نه نفر ديگر را شامل مىشود. پس اين روايت با رواياتى كه تعداد اهلبيت را بيش از چهار نفر معرفى مىكند، سازگار است.