152الف) در آيه پايانى سوره انبيا، خداوند دعايى را از زبان پيامبر چنين نقل مى‌كند: « قٰالَ رَبِّ احْكُمْ بِالْحَقِّ » ؛ «گفت پروردگارا! به حق داورى فرما». پيامبر با اينكه مى‌داند خداوند جز به حق داورى نمى‌كند، باز از او مى‌خواهد كه به حق داورى كند.

ب) در پايان سوره بقره، خداوند از زبان مؤمنان، دعاهايى را بازگو مى‌كند كه يكى از آنها اين دعاست: « رَبَّنٰا لاٰ تُؤٰاخِذْنٰا إِنْ نَسِينٰا أَوْ أَخْطَأْنٰا » ؛ «پروردگارا! اگر ما فراموش يا خطا كرديم ما را مؤاخذه مكن». (بقره: 286) پيامبر اكرم (ص) در حديثى خبر مى‌دهد كه از كارهاى ناپسند امتش كه از روى فراموشى يا اشتباه سر زده، مؤاخذه برداشته شده است. ¹ مؤمنان با توجه به اين گفتار پيامبر (ص) باز در دعاى خود از خداوند مى‌خواهند كه آنان را براى اعمالى كه از روى فراموشى يا اشتباه انجام داده‌اند، مؤاخذه نكند.

اين دعاها نشان مى‌دهد كه علم به وقوع مطلوب، مانع دعا نيست. ازاين‌رو با اينكه آيه تطهير خطاب به اهل‌بيت نازل شده است و پيامبر اكرم (ص) به آن علم دارد، حضرت دست به دعا برداشته و محتواى آيه را از خداوند براى آنان درخواست كرده است.

3. مفسران براى دعايى كه دعاكننده وقوع آن را مى‌داند و با اين حال دعا مى‌كند، اهدافى را ذكر كرده‌اند كه به برخى از آنها اشاره مى‌شود:

الف) گاهى هدف از دعا، تضرع به درگاه خداوند است. فخر رازى