79روز ترويه و هنگام زوال خورشيد، جبرئيل نزد ابراهيم آمد و گفت: اى ابراهيم! براى خود و خانوادهات آب بردار، و در آن روز بين مكه و عرفات آبى نبود.
اين رؤيا، در شب نهم ذىحجه نيز براى حضرت ابراهيم(ع) تكرار شد. ازاينرو، آن حضرت يقين پيدا كرد كه بايد فرزند خود اسماعيل را ذبح كند. اين معرفت در روز نهم و در سرزمين عرفات حاصل شد و بدين سبب، آن روز را «عرفه» و آن سرزمين را «عرفات» ناميدند. 1
ترويه به آب اشاره دارد و سرّ آن «آب معرفت» است؛ معرفتى كه در عرفات به ظهور مىرسد. آب معرفت و زلال حيات، به جان تشنهاى مىرسد كه از هر كجا بريده باشد و از همه جا نااميد رو به خدا آورد. در حالت انقطاع است كه خداوند مهربان به تن خسته و روح رنجور نظر مىفرمايد و شعلههاى آتشين محبت را در وجود او زنده مىكند و آب زلال معرفت را به كام او مىريزد. عارفى كه آب معرفت نوشد، برق شهود در نگاهش مىدرخشد، از رحمت و هدايت الهى بهرهمند شده، از منبع فيض، رزق مىخورد و مستعد دريافت معرفت مىشود و خود را براى ورود به صحنه عرفات مهيا مىكند.
پيامبر اكرم(ص)، روز عرفه را در «نمره» 2 فرود آمد. در كنار اين سنگ