62بديهى است كه نظير مضامين اين نيايش در عالى‌ترين درجه حكمت و عرفان اسلامى را هيچ كسى، جز انبياى عظام و ائمه معصومان(عليهم‌السلام) نمى‌تواند بيان كند.

در زمينه حديث‌شناسى و رجال، القاى شبهه در مورد زيادتى كه در بعضى نسخ آمده مسموع نيست؛ به‌ويژه اينكه امام خمينى (رحمه‌الله) پس از رد كلام محقق قونوى، مى‌فرمايد:

لَيسَ عِنْدَ الْعُرَفاءِ الْكامِلينَ بِشَيءٍ بَلْ ما تُوُهِّمَ أنَّهُ مِنْ كَلِماتِ الأولياءِ الشّامِخينَ عَنْدَهُمْ فاسِد. ¹

اشكال محقق قونوى نزد عرفاى كامل قابل اعتبار نيست و آنچه از دعاى عرفه امام حسين(ع) را كه گمان كرده از سخنان عرفاى بزرگ [اسلام] است، قابل قبول نيست.

با استناد به فرازى از زيادتى دعاى عرفه و اسناد صريح آن به حضرت اباعبدالله الحسين(ع) با استدلال و نقل اين عبارت از زيادتى دعا: «

قال مَولانا أبوعبدالله الحُسَين(ع) فِي دُعاءِ عَرَفه: ألِغَيرِكَ مِنَ الظُّهُورِ ما لَيسَ لَكَ، صَدَقَ وَلي الله رُوحي لَهُ الْفِداء »؛ «اباعبدالله الحسين در دعاى عرفه فرمود: آيا براى غير تو ظهورى است درحالى‌كه آن چيز از تو نباشد» ديگر جاى هيچ‌گونه ابهامى در انتساب صدور زيادتى دعا به آن حضرت باقى نمى‌ماند. به همين دليل، مرحوم سيد بن طاووس(رحمه‌الله) در اقبال، پس از ذكر «

يا ربِّ يا ربِّ يا ربِّ » زيادتى را بيان فرمود.