44 عرفات بودم و او دعا مىكرد. در موقع دعا كردن دقت كردم، حتى يك كلمه براى خودش دعا نكرد. مردم شهرهاى دوردست را با ذكر نام و نام پدرانشان دعا مىكرد، تا اينكه مردم از عرفات بازگشتند. به او گفتم: «اى عمّ! از تو امر عجيبى ديدم». گفت: «چيست آنچه تو را به تعجب آورده؟» گفتم: «اينكه در چنين موضعى، مردم را بر نفس خود اختيار كردى و اينكه يكيك آنها را در اينجا ياد كردى!» پس، به من گفت:
جاى تعجب ندارد اى پسر برادر من! به درستى كه من شنيدهام از مولاى خود و مولاى تو و مولاى هر مؤمن و مؤمنهاى و او بعد از پدران بزرگوار خود كه به خدا سوگند سيد گذشتگان و آيندگان بود؛ و الّا كر باد هر دو گوشم و كور باد هر دو چشمم و نرسم به شفاعت محمد(ص)، اگر اين سخن را از امام(ع) نشنيده باشم كه: «هر كه از براى برادر مؤمن خود غايبانه دعا كند، فرشتهاى از آسمان دنيا ندا كند كه اى بنده خدا! 100 هزار برابر آنچه طلب كردى، براى توست و او را فرشتهاى از آسمان دوم ندا كند كه اى بنده خدا! 200 هزار برابر آنچه طلب كردى، براى توست، و او را فرشتهاى از آسمان سوم ندا كند كه اى بنده خدا! 300 هزار برابر آنچه طلب كردى، تو راست و او را فرشتهاى از آسمان چهارم ندا كند كه اى بنده خدا! 400 هزار برابر آنچه طلب كردى، تو راست و او را فرشتهاى از آسمان پنجم ندا كند كه اى بنده خدا! 500 هزار برابر آنچه طلب كردى تو راست و او را فرشتهاى از آسمان ششم ندا كند كه اى بنده خدا! 600هزار برابر آنچه طلب كردى تو راست و او را فرشتهاى از آسمان هفتم ندا كند كه اى بنده خدا! 700 هزار برابر آنچه طلب كردى براى توست.