106 كاملان - كه هيچ وقت حج از بعضى از آنان خالى نيست- ، لامحاله با اجتماع دل‌ها و همت‌ها، براى طلب نزول رحمت و طلب باران، ابرهاى جود و كرم كه گردن‌ها كشيده و ديده‌ها خيره شده [براى آن] و تضرع و زارى و ابتهال خود، شايد علت تامه اجابت دعا باشد و براى اجتماع دل‌ها و همت‌ها، تأثير خاصى است در انجام مقاصد و وصول به مطالب. از اين رو، گفته‌اند: «از عظيم‌ترين گناهان آن است كه كسى در عرفات حاضر شود و گمان كند كه خداى تعالى او را نيامرزيده است». ¹

استاد عارفان، شيخ محمد بهارى همدانى نيز گويد:

در عرفات، از اين ازدحام خلق و بلندكردن صداهاى خودشان به انواع تضرع و زارى و التماس به اختلاف زبان‌ها و افتادن هر گروهى پى‌ائمه خودشان و نظر به شفاعت او داشتن، حكايت محشر را ياد آورد. اينجا كمال تضرع و الحاح را بكند تا آنجا مبتلا نشود و بسيار ظن قوى داشته باشد بر حصول مراداتش؛ زيرا كه روز شريف و موقف عظيم و نفوس مجتمع و قلوب به سوى الهى منقطع و دست‌هاى اوليا و غيرهم به سوى او -جلّ‌شأنه- بلند شده و گردن‌ها به سوى او كشيده شده، چشم‌ها از خوف او گريان و بندها از ترس او لرزان و روز، روز احسان و ابدال و اوتاد در محضر حاضر. بناى سلطان بر بخشش و انعام و همچنين روز خلعت‌پوشى صدراعظم دولت عِلّيّه عَجَّلَ اللهُ فَرَجَه وسَهَّل مَخْرَجَهَ [است]. در چنين روزى، استبعاد ندارد، حصول فيض به اعلا مدارجه بالنسبه به كافه ناس و