231از باقلانى روايت مىكند: «هر نوع فسق و كفرى براى پيغمبران(ع) جايز است! مگر دروغ گفتن در تبليغ و بيان احكام خدا!» 1
در جاى ديگر كتاب «الفصل» از برخى از اشاعره روايت مىكند كه: «حتى دروغ گفتن براى تبليغ و احكام خداوند هم، بر پيغمبران جايز خواهد بود!» 2
ابن حزم به يكى از پيشوايان اشاعره به نام سمنانى، اينگونه نسبت مىدهد كه او مىگويد: «كفر نسبت به پيغمبر(ص) نيز، جايز است!» 3
او همچنين به محمدبن حسن بن فورك و سليمان بن خلف باجى كه از پيشوايان اشعريه هستند، نسبتهايى مىدهد، كه جاى ذكر آنها نيست! 4
همانطور كه مشاهده كرديد ابن حزم، هيچ ابايى از دروغ گفتن و تهمت زدن ندارد. همه فقهاى عصر او، وى را گمراه دانستهاند. ابن خلدون كه خود نيز، از علماى بزرگ اهل سنت است، درباره وى مىگويد:
مردم از دست او ناراحتاند، مرام او را مستهجن مىشمارند، مطالب او را انكار مىكنند، كتابهاى او را به بوته فراموشى سپردهاند، در بازار مسلمانان فروش آن ممنوع و حرام است و گاهى هم، اگر دسترسى به آن پيدا كنند، آن را پاره پاره مىكنند! 5
با اين اوصاف، ديگر چه كسى فريب ابن حزم را مىخورد و به اعترافات او درباره اماميه و ديگران اعتماد مىكند؟ با وجود اين كه قرآن مىفرمايد: