193سوگند پيامبر با من عهد كرده است، كه دوست نمىدارد مرا، مگر شخص مؤمن و دشمنى نمىكند با من، مگر شخص منافق!
اين حديث نيز، به طور متواتر روايت شده كه پيامبر(ص) فرمود:
مَن كُنتُ مَولاهُ فَعَلِيٌّ مَولاهُ 1 اللّهُمَّ والِ مَن والاهُ وَ عادِ مَن عاداهُ وَ انْصُرْ مَنْ نَصَرَهُ وَاخْذُلْ مَنْ خَذَلَه وَ ادْرِ الْحَقَّ مَعَهُ حَيْثُ دار. 2
هر كس من مولاى او هستم، على(ع) نيز، مولاى اوست، خدايا دوست بدار كسى كه على(ع) را دوست بدارد و دشمن بدار كسى كه على(ع) را دشمن بدارد، يارى كن كسى كه على(ع) را يارى كند و خوار گردان كسى كه على(ع) را خوار كند و بچرخان حق را هر جا كه على(ع) مىچرخد.
متونى كه در جهت لزوم محبت على(ع) و حرمت دشمنى با او نوشته شده، بسيار فراوان است و جمعآورى و بررسى همه آنها در اين بحث ميسر نيست، اما خوانندگان منصف و علاقهمندى كه خواهان تحقيق و دست يافتن به حق مىباشند را، به كتاب ديگر خود، به نام سبيل المؤمنين كه در اين زمينه تأليف نمودهام، ارجاع مىدهم.
اين اثر، براى كسانى كه در برابر دليل و برهان و منطق، تعهد و بصيرت دارند، راهگشاى مفيدى خواهد بود.
به هر حال، اگر اجتهاد و استنباط معاويه در برابر نصوص و متون صحيح، جايز باشد، استدلال و تأويل كسانى كه با ادله صحيح و صريح شرعى، اجتهاد و استنباط