152
شيخ عَمروى و خاطرهاى از بقيع مطهر
مدت چهل سال بود كه حقير حضرت آيت الله حاج شيخ محمدعلى عَمروى، رهبر شيعيان مدينه را مىشناختم. او در مدينه منوره ملجأ شيعيان بود. هم در حل مشكلات اجتماعى و هم در حل مسائل مذهبى و دينى. نماز جماعت ايشان در محل نخاوله و نيز در اواخر شارعالعوالى سه وقت برقرار بود. دو سال منزل ايشان محل بعثه حضرت آيت الله العظمى گلپايگانى بود. در آن دو سال مرحوم حجت الاسلام آيت الله زاده گلپايگانى، آقاى حاج آقا مهدى و همچنين جناب آقاى حاج آقا جواد دام عزه مدير و مسئول بعثه بودند و برنامه من بيان مسائل بود.
آقاى عمروى ضيافتى در ناهار از ما كرد كه شرح آن بماند. از سؤالاتى كه از ايشان كردم سؤال از بقيع مطهر بود. فرمود من در سن ده دوازده سالگى در بقعه ائمه بقيع(عليهمالسلام) وارد مىشدم. محل بقعه هفت پله داشت كه از آن پايين مىرفتم. بعداً آنجا را پر كردند و فعلاً مسطّح به نظر مىرسد. در جانب جنوب بقعه مطهر، به فاصله چند مترى، قبه اى بود به نام قبّةالحزن (بيت الاحزان).
از مقابر شيعه پرسيدم. فرمودند قبور شيعه غالباً در جهت جنوبى بقعه اهل بيت است. بحمدالله تا امروز از تخريب و تغيير محفوظ مانده است. قبور اهل تسنن نيز در جهت غربى است. 1