61
زيارت پيامبر(ص) و توحيد ناب
حقيقت زيارت پيامبر[(صلى الله عليه و آله)]، توحيد ناب و ايمان راستين است؛ نه با شرك آميخته است و نه شباهتى بدان دارد؛ زيرا زيارت، اقرار به صاحب رسالت محمد بن عبدالله[(صلى الله عليه و آله)]، در كمال فضل و احسان و عبوديت ناب است و اين عين توحيد است. اما اينكه بعضى از بىبهرهگان، منع زيارت و سفر براى آن را جهت پاسداشت توحيد پنداشته و انجام آن را شرك دانستهاند، خيالى است كه به نادانى آنها باز مىگردد. منجر شدن زيارت به شرك در صورتى است كه افراد بهسوى قبر سجده و در آنجا اعتكاف كنند و مجسمه و صورتها در آنجا بگذارند.
بنابراين، اگر يك انسان به زيارت قبر پيامبر[(صلى الله عليه و آله)] برود و آداب و سنت اسلامى را حفظ كند و برخلاف آن كارى انجام ندهد، بىترديد اين كار او بىاشكال است. هر كسى كه اين كار را از روى «سدّ ذريعه» ممنوع مىداند، سخنى دروغ را به خدا و رسولش نسبت داده است.
در اين ميان، دو امر را بايد در نظر داشت: يكى وجوب بزرگداشت پيامبر[(صلى الله عليه و آله)] و مقام ايشان نسبت به ساير خلق است و ديگرى يگانگى در ربوبيت و اعتقاد به خداوند و اينكه ذات او و صفات و افعالش يگانه است. هركسى كه مخلوقى را با ذات بارىتعالى در چيزى شريك بداند، شرك ورزيده و هر كه ذرهاى مقام پيامبر[(صلى الله عليه و آله)] را كوچك شمارد، كفر و يا عصيان كرده است. و هر كه آن حضرت را بسيار بالا بشمارد، ولى براى ايشان مقامى را قائل نشود كه ويژه خداوند است، راه حقيقت را پيموده؛ زيرا هم به مقتضاى ربوبيت و هم به مقتضاى مقام رسالت عمل كرده و دچار افراط و يا