62تفريط نشده است.
«بوصيرى» در «البرده» خويش مىگويد:
دَع مَا ادَّعَتهُ النَّصارى في نَبِيِّهم
آنچه «نصرانىها» درباره پيامبرشان ادعا كردهاند را رها كن و [آنگاه] هرطور مىخواهى پيامبر را ستايش كن؛
هرچه از شرف مىخواهى به ايشان نسبت ده و هر چه از بزرگى است به مقام گرانقدرش نسبت ده؛
براى فضل و عظمت رسول خدا مرزى نيست تا هر سخنورى به زبان خويش، فضل ايشان را بيان كند.
در اين ابيات، شاعر به همه كسانى كه قصد مدح آن حضرت را دارند، مىگويد: با هر زبان كه مىخواهيد او را مدح كنيد جز آنچه نصرانيان درباره عيسى ادعا كردهاند. اقدام آنها جايز نبود؛ زيرا مستلزم شرك بود، بلكه بگو او بنده و فرستاده خداست و او را به هرچه از صفات و كمالات كه مىخواهى مدح كن؛ زيرا در گزيدن آنها اجازه دارى و بازخواستى بر تو نيست. حتى اگر همه توان خود را در اين راه به كار ببندى، مىبينى كه از ويژگىها و عظمت آن حضرت اندكى بيش نگفتهاى؛ زيرا مقام و عظمت آن حضرت آنقدر والاست كه پادشاهان نيز در برابر آن سر تعظيم فرود آوردهاند. در اين راه بايد از انصار پيروى كرد نه از نصارا؛ در ثناگويى آن حضرت و در ستايش از مقام ايشان مسير انسانهاى هدايت يافته را بايد دنبال كرد.