208حافظ ابن‌حجر در «المطالب العاليه» 1 آن را با عنوان « حَياتُهُ في قَبرِهِ »؛ «حيات رسول‌خدا[(صلى الله عليه و آله)] در قبر» آورده است.
زيارت پيامبر(ص) و توسل به او
از بزرگ‌ترين طاعات كه زيارت‌كننده را مسرور مى‌سازد، توسل به رسول‌خدا[(صلى الله عليه و آله)] است. توسل به پيامبر اسلام[(صلى الله عليه و آله)] و ديگر پيامبران و اوليا، جايز، بلكه مستحب است و در كتاب «الحصن»، توسل را از آداب دعا دانسته‌اند. توسل، به معناى دعا و خواهش از خداوند متعال به دليل وجود آبرويى كه پيامبران و اوليا نزد خدا دارند، است. بسيارى از علماى بزرگ اهل سنت و جماعت، درباره جايز بودن توسل، كتاب‌هايى نگاشته‌اند و دليل‌هاى مفصلى درباره آن آورده‌اند؛ از جمله: خداوند تعالى مى‌فرمايد:
يٰا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللّٰهَ وَ ابْتَغُوا إِلَيْهِ الْوَسِيلَةَ وَ جٰاهِدُوا فِي سَبِيلِهِ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ (مائده: 35)
اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، از (مخالفت فرمان) خدا بپرهيزيد و وسيله‌اى براى تقرب به او جوييد و در راه او جهاد كنيد، باشد كه رستگار شويد.
«ابتغاء الوسيله» به معناى توسل كردن به ايشان است كه موجب تقرب مى‌شود. اين تقرب يا به واسطه اعمال و يا اشخاصى كه نزد خداوند جاه و منزلت دارند، صورت مى‌گيرد. به همين خاطر آن را مطلق آورده است. البته اينكه توسل كردن مختص به اعمال باشد، تحميل معنا بر آيه و بى‌پايه است؛