186
مَلَكَتهُم تِلكَ المَهابَةُ فَاعتَرَت
تِلكَ القَوائِمُ كَثرَةُ الرَّجفانِ
وَتَفَجَّرَت تِلكَ العُيونُ بِمائِها
آيا كسى كه براى سلام دادن پيشاپيش قبر رسول خدا[(صلى الله عليه و آله)] ايستاده است، توجه دارد كه در مقابل پيامبر[(صلى الله عليه و آله)] ايستاده و ايشان صدايش را مى‌شنود و سلامش را پاسخ مى‌گويد؟ آيا مى‌داند در مقابل كسى ايستاده كه درباره خويش گفته است كه زمين، پيكرش را متلاشى نمى‌كند و روحش حاضر و شاهد است و سلام را پاسخ مى‌دهد. ترديدى نيست كه چنين كارى جز از كسى كه زنده و ناطق است و احساس و تعقل دارد بر نمى‌آيد.
پيامبر[(صلى الله عليه و آله)] زندگى كامل برزخى دارد و اين چيزى است كه پيشوايان سلف ما به هنگام زيارت و وقوف مقابل قبر ايشان، به آن پايبند بوده‌اند و ما در سيره آنها چنين باورى را در مى‌يابيم. از ميان آنها شيخ ابن‌قيم در نونيه‌اش مى‌گويد:
فَكَأَنَّهُ فِى الْقَبْرِ حَى ناطِقٌ
فَالواقِفونَ نَواكِسُ الأَذقانِ
گويى او در قبر زنده و گوياست و آنها كه ايستاده‌اند سر فرو افكنده‌اند.
همچنين امام «عبدالله حداد» مى‌گويد:
وَقِفنا وَسَلِّمنا عَلى خَيرِ مُرسَلٍ
ايستاديم و بر بهترين رسولان سلام داديم. او بهترين پيامبران است كه همانند ندارد؛