178عبدالعزيز»، «حسن»، «ابن‌سيرين»، فقهاى «مدينه»، «كوفه»، «بصره»، «شام» و ديگر بلاد اسلامى بودند. پس از آنها نيز همه امت بر جواز اين كار اجماع كرده‌اند و اجماع آنها نيز حجت است. اگر از اين كار نهى شده بوديم، محال بود امت اسلامى در زمان تابعين و در اواخر قرن اول -كه از بهترين دوران قرون سه‌گانه بود - همگى به سوى گمراهى گام بردارند.

نمى‌توان گفت كه آنها به خاطر ضرورت توسعه مسجد سكوت كرده‌اند؛ زيرا امكان توسعه مسجد از جهت‌هاى مختلف، به جز جهت شمالى كه قبر در آن واقع شده نيز وجود داشت.

وقتى داخل شدن قبر در مسجد با عنايت تابعين انجام شده و كسى از آن نهى نكرده و مخالفتى به ما نرسيده است، قرار گرفتن حجره شريف پيامبر[(صلى الله عليه و آله)] با اين كيفيت در مسجد، به مفاد حديث «

لَعَنَ اللهُ اليَهودَ... » ارتباطى ندارد.