177منظور اين است كه طبق عادت مردم، روى قبر و چسبيده به آن گنبدى شكل ساخته نشود [قبر بلند گردد و گنبدى شكل شود، نه اينكه گنبد و بارگاه براى قبر درست نشود].
اما در پاسخ به كسانى كه مى‌گويند: «لفظ حديث در بيشتر طرقش با تعبير «ما بَينَ بَيتي وَ مِنبَري» آمده»، مى‌گوييم كه اين فقط نسبت به روايت «بخارى» است نه ساير طرق روايت؛ همان‌طور كه حافظ ابن‌حجر در كتاب فتح‌البارى با آوردن لفظ «قبر» از «سعد بن ابى‌وقاص» با سندى كه رجال آن ثقه هستند، به آن تصريح كرده است. همچنان‌كه «طحاوى» در «مشكل الاثار» آورده كه: «اين حديث، در اكثر روايات با لفظ «قبرى» نقل شده است». 1
به فرض كه پيامبر[(صلى الله عليه و آله)]، خودِ خانه را اراده كرده باشد نه قبر را، باز در پاسخ مى‌گوييم كه بى‌ترديد ايشان از جانب خدا مى‌دانست كه خانه‌اش در مسجد داخل خواهد شد و قبرش داخل خانه خواهد بود، پس قبر نيز در مسجد خواهد بود و به اين ترتيب، ميان خانه و منبر باغى از باغ‌هاى بهشت قرار مى‌گيرد.
به هر حال، اين روايت دليل خوبى براى مطلوب ماست و آن اجازه خود پيامبر[(صلى الله عليه و آله)] به داخل شدن قبر شريف خويش در مسجد است.
اين كار در زمان «تابعين» كه هنوز تعدادى از صحابه رسول خدا نيز در ميانشان بود، انجام شد، در ميان آنها بزرگان و علمايى همچون «عمر بن