143عمدةالقارى است. ¹

علامه سبكى در كتاب شفاء السقام مى‌گويد:

دو مسئله، انگيزه سفر مى‌شود: اول: سفر براى رسيدن به هدفى مشخص؛ مانند تحصيل علم، ديدار والدين و مانند آن كه همه بر مشروعيت آنها اتفاق نظر دارند؛ دوم: سفر به يك مكان كه آن مكان هدف و غايت سفر است؛ مثل سفر به مكه، مدينه يا بيت‌المقدس كه حديث مورد بحث ما، اين مؤلفه را در بر مى‌گيرد.

طبق اين روايت، كسى كه براى زيارت پيامبر[(صلى الله عليه و آله)] قصد سفر مى‌كند، بى‌ترديد سفر او از نوع اول است. حال آنكه حديث مورد نظر، نوع دوم سفر را مدّ نظر دارد. بنابراين، شريعت مقدس از رفتن به سفرى كه داراى يكى از اين دو شرط زير باشد، نهى كرده است: اول اينكه هدف از سفر، غير از سه مسجد باشد؛ دوم اينكه علت سفر، بزرگداشت بقعه باشد.

در سفر براى زيارت پيامبر[(صلى الله عليه و آله)]، هدف رفتن به يكى از مساجد سه‌گانه و علت نيز بزرگداشت صاحب بقعه و نه خود بقعه است، پس چگونه از آن نهى مى‌كنند؟ به عبارت ديگر، سفرى كه به يكى از دو دليل زير باشد، پسنديده است: اول: هدفش يكى از سه مسجد باشد؛ دوم: به قصد عبادت انجام شود. هر چند به سوى غير از اين سه مسجد باشد.

سفر براى زيارت پيامبر[(صلى الله عليه و آله)] هر دو سبب را شامل مى‌شود؛ زيرا