77 نيست؛ پس تنها مرا پرستش كنيد». (انبياء: 25)
در اين آيه عبوديت و عبادت، فرع بر اعتقاد به الوهيت دانسته شده است و به دست مىآيد كه عبوديت لازمه اعتقاد به الوهيت است، نه مترادف با آن، اما وهابيان الوهيت را مترادف عبوديت كه از اقسام توحيد عملى است گرفتهاند و حال آنكه توحيد الوهيت مربوط به توحيد نظرى و ذاتى است و در مقابل ثنويت و تثليث مطرح است. لذا خداوند همواره نفى خدايان ديگر و اثبات الوهيت نموده، آنگاه مىگويد: ( فَاعْبُدُونِ ).
دوّم: توحيد در عبادت از ديدگاه قرآن (بحث حكمى)
يكى از اقسام توحيد عملى توحيد در عبادت است، يعنى اينكه پرستش مخصوص خداوند متعال مىباشد.
خداوند متعال مىفرمايد: ( وَ قَضىٰ رَبُّكَ أَلاّٰ تَعْبُدُوا إِلاّٰ إِيّٰاهُ )؛ «و پروردگارت فرمان داده: جز او را نپرستيد». (اسراء: 23)
ونيز فرمود:
(قُلْ يٰا أَهْلَ الْكِتٰابِ تَعٰالَوْا إِلىٰ كَلِمَةٍ سَوٰاءٍ بَيْنَنٰا وَ بَيْنَكُمْ أَلاّٰ نَعْبُدَ إِلاَّ اللّٰهَ وَ لاٰ نُشْرِكَ بِهِ شَيْئاً وَ لاٰ يَتَّخِذَ بَعْضُنٰا بَعْضاً أَرْبٰاباً مِنْ دُونِ اللّٰهِ (آل عمران: 64)
بگو: اى اهل كتاب! بياييد به سوى سخنى كه ميان ما وشما يكسان است؛ كه جز خداوند يگانه را نپرستيم وچيزى را همتاى او قرار ندهيم؛ وبعضى از ما، بعضى ديگر را -غير از خداى يگانه- به خدايى نپذيرد.