76 صفاتى است كه مستلزم نهايت دوست‌داشتن اوست و اينكه نهايت خضوع و فروتنى را براى او داشته باشيم.

او همچنين مى‌گويد:

فانّ الإله هو المحبوب المعبود الذي تألهه القلوب بحبّها و تخضع له و تذلّ له و تخافه و ترجوه و تنيب اليه في شدائدها و تدعوه في مهماتها و تتوكل عليه في مصالحها و تلجأ اليه و تطمئن بذكره و تسكن الي حبّه، و ليس ذلك الاّ لله وحده. ¹

همانا (اله) همان محجوب پرستيده شده‌اى است كه قلب‌ها به جهت دوست داشتنش به او مجذوب بوده و براى او فروتنى داشته ذليل اويند و از او خوف داشته و به او اميد دارند، و در گرفتارى‌ها به او روى آورده و در مهمات او را صدا مى‌زنند و در مصالحشان بر او توكل كرده و به او پناه مى‌برند و به ذكرش اطمينان پيدا كرده و به حبّش آرام مى‌گيرند و اين تنها براى خداوند است.

ابن قيم جوزيه مى‌گويد:

الإله هو الذي تألهه القلوب محبة و اجلالا و انابة و اكراماً و تعظيماً و ذلا و خضوعاً و خوفاً و رجاءً و توكلا. ²

اله آن كسى است كه قلب‌ها به جهت محبت و تجليل و بازگشت و اكرام و تعظيم و خوارى و خضوع و ترس و اميد و توكل به او روى آورده است.

خداوند متعال مى‌فرمايد: ( لاٰ إِلٰهَ إِلاّٰ أَنَا فَاعْبُدُونِ )؛ «معبودى جز من