54خداوند متعال مىفرمايد:
إِنَّ اللّٰهَ رَبِّي وَ رَبُّكُمْ فَاعْبُدُوهُ هٰذٰا صِرٰاطٌ مُسْتَقِيمٌ (آلعمران:51)
خداوند، پروردگار من وشماست؛ او را بپرستيد (نه من، ونه چيز ديگر را)! اين است راه راست!
و نيز مىفرمايد: لاٰ إِلٰهَ إِلاّٰ هُوَ خٰالِقُ كُلِّ شَيْءٍ فَاعْبُدُوهُ؛ «هيچ معبودى جز او نيست؛ آفريدگار همه چيز است؛ او را بپرستيد». (انعام: 102)
و نيز از قرآن استفاده مىشود كه از جمله مفاسد شرك در الوهيت شرك در ربوبيت است آنجا كه مىفرمايد:
وَ مٰا كٰانَ مَعَهُ مِنْ إِلٰهٍ إِذاً لَذَهَبَ كُلُّ إِلٰهٍ بِمٰا خَلَقَ وَ لَعَلاٰ بَعْضُهُمْ عَلىٰ بَعْضٍ سُبْحٰانَ اللّٰهِ عَمّٰا يَصِفُونَ (مؤمنون: 91)
ومعبود ديگرى با او نيست؛ كه اگر چنين مىشد، هر يك از خدايان مخلوقات خود را تدبير واداره مىكردند وبعضى بر بعضى ديگر برترى مىجستند (و جهان هستى به تباهى كشيده مىشد)؛ منزّه است خدا از آنچه آنان توصيف مىكنند!
معناى آيه اين است كه اگر همراه خدا - نعوذ بالله - خدايى باشد بايد ربّ و خالق باشد، و در اين صورت در عالم فساد خواهد بود، و نبود فساد دال بر آن است كه ملازمه بين توحيد در ربوبيت و خالقيت با توحيد در الوهيت وجود دارد.
قوم حضرت نوح(ع) هنگامى كه عبادت غير خدا را مىكردند نوح(ع) آنان را دعوت به استغفار نزد پروردگارش مىكند و آنان را به توحيد در ربوبيت مىخواند آنجا كه مىفرمايد: