48 دانسته و آنان را مالك و ربّ مستقل مىپنداشتند و لذا در اين آيه آنان را بدين جهت نكوهش كرده است.
مشركان و شرك در ربوبيت
خداوند متعال مىفرمايد:
قُلْ أَ غَيْرَ اللّٰهِ أَبْغِي رَبًّا وَ هُوَ رَبُّ كُلِّ شَيْءٍ وَ لاٰ تَكْسِبُ كُلُّ نَفْسٍ إِلاّٰ عَلَيْهٰا (انعام: 164)
بگو: آيا غير خدا، پروردگارى را بطلبم، در حالى كه او پروردگار همه چيز است؟! هيچ كس، عمل [بدى] جز به زيان خودش، انجام نمىدهد.
از اين استفهام انكارى در آيه استفاده مىشود كه مشركان شرك در ربوبيت داشتهاند.
و نيز مىفرمايد:
وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّكَ مِنْ بَنِي آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلىٰ أَنْفُسِهِمْ أَ لَسْتُ بِرَبِّكُمْ قٰالُوا بَلىٰ شَهِدْنٰا أَنْ تَقُولُوا يَوْمَ الْقِيٰامَةِ إِنّٰا كُنّٰا عَنْ هٰذٰا غٰافِلِينَ (اعراف: 172)
و [به خاطر بياور] زمانى را كه پروردگارت از پشت و صلب فرزندان آدم، ذريه آنها را برگرفت؛ و آنها را گواه بر خويشتن ساخت؛ [و فرمود:] آيا من پروردگار شما نيستم؟ گفتند: آرى، گواهى مىدهيم! [چنين كرد مبادا] روز رستاخيز بگوييد: ما از اين، غافل بوديم؛ [و از پيمان فطرى توحيد بىخبر مانديم].
از اين آيه كه درصدد اقرار بر ربوبيت الهى است و بر اثبات آن تأكيد دارد، استفاده مىشود كه مشركان شرك ربويى داشتهاند.