47 براى اولياى خود بودهاند و بدين جهت آنها را عبادت مىكردند، عقيدهاى كه هرگز مسلمانانى كه به اولياى الهى استغاثه مىكنند چنين اعتقادى ندارند؛ لذا كلام وهابيان بر مسلمانان قابل تطبيق نيست.
و نيز مىفرمايد:
قُلْ إِنِّي لاٰ أَمْلِكُ لَكُمْ ضَرًّا وَ لاٰ رَشَداً * قُلْ إِنِّي لَنْ يُجِيرَنِي مِنَ اللّٰهِ أَحَدٌ وَ لَنْ أَجِدَ مِنْ دُونِهِ مُلْتَحَداً (جن: 21 و 22)
بگو: من مالك زيان وهدايتى براى شما نيستم! بگو: [اگر من نيز برخلاف فرمانش رفتار كنم] هيچكس مرا در برابر او حمايت نمىكند وپناهگاهى جز او نمىيابم.
خداوند متعال مىفرمايد:
وَ جَعَلُوا لِلّٰهِ مِمّٰا ذَرَأَ مِنَ الْحَرْثِ وَ الْأَنْعٰامِ نَصِيباً فَقٰالُوا هٰذٰا لِلّٰهِ بِزَعْمِهِمْ وَ هٰذٰا لِشُرَكٰائِنٰا فَمٰا كٰانَ لِشُرَكٰائِهِمْ فَلاٰ يَصِلُ إِلَى اللّٰهِ وَ مٰا كٰانَ لِلّٰهِ فَهُوَ يَصِلُ إِلىٰ شُرَكٰائِهِمْ سٰاءَ مٰا يَحْكُمُونَ (انعام: 136)
آنها [مشركان] سهمى از آنچه خداوند از زراعت و چهارپايان آفريده، براى او قرار دادند؛ [و سهمى براى بتها!] و به گمان خود گفتند: اين مال خداست! و اين هم مال شركاى ما [يعنى بتها] است! پس آنچه مال شركاى آنها بود، به خدا نمىرسيد؛ ولى آنچه مال خدا بود، به شركايشان مىرسيد! [آرى، اگر سهم بتها با كمبودى مواجه مىشد، مال خدا را به بتها مىدادند؛ امّا عكس آن را مجاز نمىدانستند!] چه بد حكم مىكنند [كه علاوه بر شرك، حتّى خدا را كمتر از بتها مىدانند].
از اين آيات استفاده مىشود مشركان بتها و اوليا را شريك خدا