46 جُنُوبِهِمْ وَ يَتَفَكَّرُونَ فِي خَلْقِ السَّمٰاوٰاتِ وَ الْأَرْضِ رَبَّنٰا مٰا خَلَقْتَ هٰذٰا بٰاطِلاً سُبْحٰانَكَ فَقِنٰا عَذٰابَ النّٰارِ (آل‌عمران: 190 و 191)

مسلماً در آفرينش آسمان‌ها وزمين، وآمد ورفت شب وروز، نشانه‌هاى [روشنى] براى خردمندان است. همان‌ها كه خدا را در حال ايستاده ونشسته، وآن‌گاه كه بر پهلو خوابيده‌اند، ياد مى‌كنند؛ ودر اسرار آفرينش آسمان‌ها وزمين مى‌انديشند؛ [و مى‌گويند:] بارالها! اينها را بيهوده نيافريده‌اى! منزهى تو! ما را از عذاب آتش، نگاه دار.

در اين آيات به اتقان و استحكام صنع الهى اشاره شده كه نفى تالى يعنى فساد عالم است و آن منتج نتيجه به نفى مقدم است كه تعدد آلهه باشد. يعنى چون فسادى در عالم نيست و اتقان صنع وجود دارد معلوم مى‌گردد مدبّر جهان يكى بيش نيست.

نهى از اعتقاد به ربوبيت استقلالى براى غير خداوند

خداوند متعال مى‌فرمايد:

قُلْ يٰا أَهْلَ الْكِتٰابِ تَعٰالَوْا إِلىٰ كَلِمَةٍ سَوٰاءٍ بَيْنَنٰا وَ بَيْنَكُمْ أَلاّٰ نَعْبُدَ إِلاَّ اللّٰهَ وَ لاٰ نُشْرِكَ بِهِ شَيْئاً وَ لاٰ يَتَّخِذَ بَعْضُنٰا بَعْضاً أَرْبٰاباً مِنْ دُونِ اللّٰهِ (آل عمران: 64)

بگو: اى اهل كتاب! بياييد به سوى سخنى كه ميان ما وشما يكسان است؛ كه جز خداوند يگانه را نپرستيم وچيزى را همتاى او قرار ندهيم؛ وبعضى از ما، بعضى ديگر را -غير از خداى يگانه- به خدايى نپذيرد.

از اين آيه استفاده مى‌شود كه اهل كتاب معتقد به ربوبيت استقلالى