81وجود آفريدگارِ مدبر، بلكه در مقابل عظمت، حكمت و قدرت بىنهايت و احاطۀ همه جانبۀ او، به فروتنى و اقرار وامىدارد.
در ملاحظۀ هستى و تدبر در آن، نخست به انسان بنگر از آن روز كه پديد مىآيد تا زمانى كه زندگىاش به پايان مىرسد و بينديش در ظرافتهاى پيكرش و در ادراك و سخن گفتنش و عواطف و احساسها و غرائز و عقلش، و در بيمارى، و درمانِ او و.... سپس به همين شيوه، در حيوانات، گياهان، آب و هوا، رودها، درياها، كوهها، درهها و لايههاى جوى، ستارگان و سيارات شناور در فضا بينديش و در ديگر نشانههاى خيرهكننده و شگفتىهاى شكوهمند خلقت كه زبان معاندان را بند مىآورد و براى هيچكس جاى خردهگيرى و عذرى نمىگذارد.
در هر پديدهاى براى او نشانهاى است
كه نشان مىدهد او خداوند يگانهاى است
نمونهاى از بيانات قرآنى، درباره آيات الهى
خداى تعالى مىفرمايد:
ذٰلِكَ عٰالِمُ الْغَيْبِ وَ الشَّهٰادَةِ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ * اَلَّذِي أَحْسَنَ كُلَّ شَيْءٍ خَلَقَهُ وَ بَدَأَ خَلْقَ الْإِنْسٰانِ مِنْ طِينٍ * ثُمَّ جَعَلَ نَسْلَهُ مِنْ سُلاٰلَةٍ مِنْ مٰاءٍ مَهِينٍ (سجده:5-7)
او داناى پنهان و آشكار، و شكستناپذير و مهربان است. آن كه هر چيز را نيكو آفريد و آفرينش انسان را از گل آغازيد. سپس نسل او را از عصارهاى از آب ناچيز به وجود آورد.
نيز مىفرمايد:
وَ لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسٰانَ مِنْ سُلاٰلَةٍ مِنْ طِينٍ * ثُمَّ جَعَلْنٰاهُ نُطْفَةً فِي قَرٰارٍ مَكِينٍ * ثُمَّ خَلَقْنَا النُّطْفَةَ عَلَقَةً فَخَلَقْنَا الْعَلَقَةَ مُضْغَةً فَخَلَقْنَا الْمُضْغَةَ عِظٰاماً فَكَسَوْنَا الْعِظٰامَ لَحْماً ثُمَّ أَنْشَأْنٰاهُ خَلْقاً آخَرَ فَتَبٰارَكَ اللّٰهُ أَحْسَنُ الْخٰالِقِينَ (مؤمنون: 12 - 14)
ما انسان را از گِل خالص آفريديم. سپس او را به صورت نطفهاى در قرارگاهى