333اولاً: آنها از اهل‌بيت‌اند؛ هرچند به لحاظ اينكه از ذريۀ آنان به شمار مى‌آيند، اما ديگران از علويان و هاشميان، اين‌گونه نيستند.
ثانياً: روايات متعددى بر اين دلالت مى‌كند كه ائمه(عليهم السلام) از فرزندان اميرمؤمنان(ع) هستند. اين روايات بسيار فراون‌اند و از طريق شيعه نقل و نظير آنها نيز از عامه روايت شده است.
امامت پس از امام حسين(ع)
روايات مستفيضه، بلكه متواتر و افزون بر آن داريم كه مضمون آنها نشان‌دهندۀ اختصاص امامت پس از امام حسين(ع) به ذريۀ ايشان است. بعضى از آنها را در جملۀ احاديث عامه آورده‌ايم.
همچنين روايات مستفيضى وجود دارد كه بيانگر ادامه يافتن امامت پس از امام‌حسن(ع) و امام حسين(ع) در وجود فرزند پس از پدر است، نه در وجود برادر، عمو يا دايى. فراوانى اين روايات، ما را از آوردن آنها در اين مجال تنگ بى‌نياز مى‌كند.
آيۀ «أُولُوا الْأَرْحٰامِ »
با اين همه بجاست به استدلالى كه در بعضى از آن روايات، دربارۀ اين مطلب آمده، 1 اشاره كنيم كه با توجه به آيۀ «و خويشاوندان نسبت به يكديگر از مؤمنان و مهاجران در آنچه خدا مقرر داشته، اولاترند» 2 اين اولويت را در امام حسين(ع) و ائمۀ پس از او قرار داده است، نه در پيش از او.
خلاصۀ استدلال چنين است: خداى متعال ولايت اميرمؤمنان، حسن و حسين(عليهم السلام) را بر پيامبر خدا(ص) نازل كرد و آن حضرت نيز آن را تبليغ نمود. پس آن سه وجود مقدس، در ولايت شريك‌اند و تقدم يكى از آنها بر ديگرى، به دليل وجود مرجحات در