326دربارۀ امامت عمومى اهل‌بيت(عليهم السلام)، دو دسته روايت وجود دارد:
دستۀ نخست، رواياتى كه پيش‌تر، در استدلال بر امامت دينى ايشان ذكر كرديم، همچون:
الف) حديث «ثقلين» كه لزوم اطاعت از ائمه(عليهم السلام) را مى‌رساند؛ چون مقتضاى تمسك به ايشان، اطاعت و فرمان‌بردارى است؛ به‌ويژه كه در بعضى طرق اين حديث آمده است كه «بر آنان پيشى مگيريد كه هلاك مى‌شويد و از آنان دور ميفتيد كه بيچاره و نابود مى‌گرديد...» و از سويى، اشاره كرديم كه وجوب اطاعت، ملازم با امامت است و بدون آن، معنا و تحقق ندارد.
ب) روايت «سفينه» كه همچون روايت پيشين، بر وجوب اطاعت، دلالت مى‌كند.
ج) سخن پيامبر(ص) كه فرمود:
هر كه مى‌خواهد همچون من زندگى كند... ، پس، از على و فرزندانش كه بعد از من مى‌آيند، پيروى نمايد؛ زيرا آنان شما را از راه هدايت بيرون نمى‌برند و به ضلالت و گمراهى نمى‌كشانند.
ظاهراً منظور پيامبر خدا(ص) از اين سخن، برانگيختن مردم به اعتراف به ولايت ائمه(عليهم السلام) است؛ ولايتى كه در اين آيه نيز مدّنظر است:
سرپرست و ولىّ شما، خداست و پيامبر او و آنها كه ايمان آورده‌اند؛ همان‌ها كه نماز را برپا مى‌دارند و در حال ركوع زكات مى‌دهند و كسانى كه ولايت خدا و پيامبر او و افراد باايمان را بپذيرند [پيروزند؛ زيرا] حزب و جمعيت خدا پيروز است. 1
زيرا تولّى و فرمان‌بردارى در آيۀ دوم، بر ولايت در آيۀ نخست متفرع شده است. براى توضيح بيشتر، به مطالب پيش‌گفته در استدلال، به آيۀ ولايت مراجعه كنيد.
در بعضى از طرق روايت بالا آمده است: «بايد از على(ع) و ذريۀ پاكش پيروى كنيد