123 آنجا كه از وعده و وعيد، هشدار و بشارت، امر و نهى، حكم و فرمان، هدايتها و آداب، عفو و رحمت، عذاب و آتش و... سخن به ميان مىآيد.
مجموع اين موارد، شنوندۀ قرآن را بر آن مىدارد كه در برابر آيات آن، احساس حقارت و بىارزشى كرده و دريابد كه قرآن، كلامى متعالى و بسيار برتر از سطح كلام بشر است. بلكه هرگاه قارى قرآن بر فطرت الهى خود باقى باشد و طوق عناد و تعصب را از گردن خويش بردارد و شك و ترديد را از خود دور گرداند، تحت تأثير آيات قرآن، به دنيايى ديگر، متفاوت با آنچه كلام بشر در پى مىآورد، وارد مىشود و اين حقيقت كه قرآن سخن خداوند است بر او متجلى مىگردد، چندان كه گويى آن را از زبان خداوند مىشنود و در آيينه آيات نورانىاش، جمال معبود يگانه را مىنگرد؛ و اين قرآن، جز از خداى سبحان سزاوار نيست و جز از او صادر نشده است.
شايد به همين مطلب اشاره داشته باشد اين حديث كه از امام صادق - صلوات الله عليه - نقل شده است: «خداى متعال در كلامش بر آفريدگان تجلى مىكند، اما آنها نمىبينند». 1
ماجراى وليد بن مغيره با قرآن مجيد
روايت كردهاند كه روزى وليد بن مغيره نزد رسول خدا(ص) رفت و گفت: «براى من چيزى بخوان». حضرت(ص) اين آيه را تلاوت كرد:
إِنَّ اللّٰهَ يَأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَ الْإِحْسٰانِ وَ إِيتٰاءِ ذِي الْقُرْبىٰ وَ يَنْهىٰ عَنِ الْفَحْشٰاءِ وَ الْمُنْكَرِ وَ الْبَغْيِ يَعِظُكُمْ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُونَ (نحل: 90)
خداوند به عدل و احسان و بخشش به نزديكان فرمان مىدهد و از فحشا و منكر و ستم نهى مىكند. خدا شما را موعظه مىكند، شايد متذكر شويد.
وليد گفت: «دوباره بخوان» و رسول خدا(ص) دوباره خواند. وليد گفت: