981. خداوند متعال مىفرمايد:
وَ قٰالَ رَبُّكُمُ ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ إِنَّ الَّذِينَ يَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبٰادَتِي سَيَدْخُلُونَ جَهَنَّمَ دٰاخِرِينَ (غافر:60)
پروردگار شما گفته است: مرا بخوانيد تا [دعاى] شما را بپذيرم! كسانى كه از عبادت من تكبّر مىورزند به زودى با ذلّت وارد دوزخ مىشوند!
وهابيان ادعا مىكنند كه اين آيه دلالت دارد بر اينكه دعاى در آيه به معناى طلب و درخواست بوده و طلب از مصاديق عبادت است، همانگونه كه در ذيل آيه از آن به عبادت تعبير شده است.
ولى آنچه كه از كلمات مفسران استفاده مىشود اينكه كلمه «دعاء» در اين آيه مرادف با عبادت است نه آنكه به معناى طلب استعمال شده و طلب از مصاديق عبادت باشد آنگونه كه وهابيان گمان نمودهاند.
به عبارت ديگر مقصود از كلمه «دعا» در صدر آيه عبادت است نه اينكه كلمه «عبادت» در آخر آيه به معناى دعا بوده و به عنوان مصداق عبادت باشد آنگونه كه وهابيان مىگويند.
لذا حاكم نيشابورى از جرير بن عبدالله بجلى نقل كرده كه در تفسير اُدْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ گفته است: « اعبدوني أستجب لكم » 1؛ «مرا عبادت كنيد تا اجابت كنم شما را».
و نيز قرطبى از نعمان بن بشير نقل كرده كه گفت:
سَمِعْتُ النَّبِيَّ(ص) يَقُولُ: الدُّعَاءُ هُوَ الْعِبَادَةُ، ثُمَّ قَرَأَ
وَ قٰالَ رَبُّكُمُ