97
عَمّٰا يُشْرِكُونَ (توبه:31)
[آنها] دانشمندان و راهبان خويش را معبودهايى در برابر خدا قرار دادند، و [همچنين] مسيح فرزند مريم را؛ در حالى كه دستور نداشتند جز خداوند يكتائى را كه معبودى جز او نيست، بپرستند، او پاك و منزه است از آنچه همتايش قرار مىدهند!
و نيز مىفرمايد:
وَ لاٰ يَتَّخِذَ بَعْضُنٰا بَعْضاً أَرْبٰاباً مِنْ دُونِ اللّٰهِ (آل عمران:64)
و بعضى از ما، بعضى ديگر را -غير از خداى يگانه- به خدايى نپذيرد.
و مىفرمايد:
وَ لاٰ يَأْمُرَكُمْ أَنْ تَتَّخِذُوا الْمَلاٰئِكَةَ وَ النَّبِيِّينَ أَرْبٰاباً (آل عمران:80)
و نه اينكه به شما دستور دهد كه فرشتگان و پيامبران را، پروردگار خود انتخاب كنيد.
مشركان و اعتقاد به دعاى عبادت
وهابيان مىگويند: مطلق صدازدن و درخواست حاجت از غير خدا عبادت غير به حساب مىآيد، از اين رو شرك است، ولى از آيات قرآن و روايات استفاده مىشود كه مشركان اگر غير خدا را صدا مىزدند و از آنها چيزى مىخواستند درخواستشان به شيوه دعاى عبادت بوده است. لذا درخواست خود را همراه با نهايت تواضع و اعتقاد به الوهيت يا ربوبيت آنها انجام مىدادند. اينك به برخى از آيات و روايات اشاره مىكنيم: